مادر

خانه خرابه تو شدم به سوی من روانه شو

سجده به عشقت میزنم منجی جاودانه شو

ای کوه پر غرور من سنگ صبور تو منم

ای لحظه ساز عاشقی عاشق با تو بودنم

روشن ترین ستاره ام

می خواهمت می خواهمت

تو ماندگاری در دلم

میدانمت میدانمت

ای همه وجود من نبود تو نبود من

ای همه وجود من نبود تو نبود من

ای همه وجود من نبود تو نبود من

ای همه وجود من نبود تو نبود من

 آقا اجازه! خسته ام از این همه فریب،
از های و هوی مردم این شهر نا نجیب

آقا اجازه! پنجره ها سنگ گشته اند،
دیوارهای سنگی از کوچه بی نصیب

آقا اجازه! باز به من طعنه می زنند
عاشق ندیده های پر از نفرت رقیب

«شیرین»ی وجود مرا «تلخ» می کنند
«فرهاد»های کینه پرست پر از فریب!

آقا اجازه! «گندم» و «حوا» بهانه بود،
«آدم» نمی شویم! بیا: ماجرای «سیب»!

باشد! سکوت می کنم اما خودت ببین..!
آقا اجازه! منتظرند اینهمه غریب....

باشد! صبور می شوم اما تو لااقل
دستی برای من بده از دورها تکان...

 اللهم عجل لمولانا القریب الفرج 

سلام دوستاي گلم اين شعر زيبا رو ديدم و خوندم

واسه شما دوستاي گلم ميزارم تا شما هم بخونيدش

خسته گشتم از شب وروز از همه غمهای دلسوز  

 
خسته از هر چراغی روشنی بخشد دل من

از خزان زندگانی از زمین از آسمانها

از همه آنها که گاهی میشوند دایه برایم

از نگاه بی تفاوت سایه اندازد تن من

ازهمه آنها که روزی مهربان بودند برایم

از تو از او از خودمن

خسته ام از خواب شبها بامدادبی تفاوت

خسته از ماه وستاره از ابرهای پاره پاره

خسته از آمد شدن ها خنده های کودکانه

خسته از این اشگهای عاطفانه

نغمه های بادروغ عاشقانه

خسته از برگ درختان از صدای باد و طوفان

قایق در هم شکسته ساحل در غم نشسته

از نگاه آهوی در دام مانده

از تظاهر از ریا تا زنده هستی

در عزای مرگ تو ماتم نشستن

از نگاه و ظلمها بر مستمندان

از هوسها از گناهان

از نگاه دختری گریان وخسته

از برای لقمه نان دلها شکسته

از می و میخانه رفتن

تا فراموشت شود چیزی که هستی

خسته از ایام هفته. شنبه تا پایان هفته

روزها ظلمت به مردم شبها مسجد نشستن

خسته ام از آنچه گفتم چون نباشد طاقت من

دیدن این درد وغمها گوشه ای پنهان نشستن  

چشم در راهیم اما قاصدی در راه نیست

جمعه هم آمد ولی آن جمعه دلخواه نیست

ما کجا و نورباران شب دریا کجا!

قطره در خواب و خیالِ جذر و مد ماه نیست

ما کجا و بارگاه حضرت خوبان کجا!

هر گدایی، لایق هم صحبتی با شاه نیست

عشق، اینجا بین آدم ها غریب افتاده است

پایمردی کن برادر! یوسفی در چاه نیست

بارمان را آب برد و تازه فهمیدیم که

در بساط خالی ما، آه حتی آه نیست

ریشه در خاکیم و دم از آسمان ها می زنیم

بت پرستانیم و مثل ما کسی گمراه نیست

تک سوار قصه ها، یک روز می آید ولی

جز خدا از پشت پرده، هیچ کس آگاه نیست

 سلامتی وجود نازنین مهربان‌ترین مولای عالم، حضرت حجت ابن الحسن المهدی

(روحی له الفداء) و تعجیل در امر فرجشان ، صلوات

 اللهم عجل لمولانا القریب الفرج

...همان روزی که چشمانش به چشمانم گره خوردند !

...همان روزی که دستانم فقط سنگینی احساس را حس کرد !

...همان روزی که دل در سینه ام آرامش چندین و چندسالش درون جاده ای

 از گرد و نفرت رها می کرد !

دلم لرزید...

نگاهم جور دیگر شد...

صدایم از درون سنگین سنگین شد ...

در آن یک لحظه ی پر حس و آسایش ...

دلم بد جور می لرزید

فقط آن لحظه را دیدم که دستم گرمی دستی پر از الطاف مهر آگین را حس کرد !

نمی دانم چرا ؟! اما کمی از لرزشم کم شد !!

نگاهش را زیباتر . . . به زیبایی یک بوسه ی پروانه به روی گلبرگ سرخ گل ها . . .

به سان بوسه ی امواج دریا روی ساحل ها . . .به من انداخت !!

چه زیبا بود آن زیبا ترین لحظه !!!

لبش چون مرغ عشقی از تمنای درونی روی هم لغزاند...

سرش را رو به دستانم نگه داشت و یکباره نگاهم کرد !!

ولی اینبار ...

پر از آرامشی زیبا به من آهسته و آرام می گفت:

با تو می مانم...اگر جان در بدن باشد برایت سقفی از عشق و محبت با پرطاووس می سازم !

...اگر جانم توان باشد تو را بر عرش زیبای درون آسمان ها می فشانم !!

فقط با من بمان ای واژه ی زیبای احساسم . . .

فقط با من بمان.

عالم شده كرببلا ، رحمي بر اين بيچارگان

دوران اين سر در گمي ، پس كي به پايان مي رسد

فرزند خود را باز گو ، احيا كند جام جهان

تاسوعا و عاشوراي حسيني تسليت باد ، عزاداريهايتان قبول. التماس دعا